xenos' corner

Καλοκαίρι Τέλος ;;;

2007-08-19T19:55:00.000+03:00

Ο Αύγουστος έχει κι όλας διανύσει 19 ημέρες και ο καιρός ακόμα μας εκνευρίζει με τη ζέστη του!Η απότομη αυτή κλιματολογική αλλαγή , η ελλειψη κυρίως των βροχών, είναι που νας αποτρέπει απ ' το να σκεφτόμαστε πως το καλοκαίρι τελειώνει...
Πίσω λοιπόν ξανά , στις φοιτητικές μας εστίες , στα σπίτια μας . στις εξετάσεις, στο διάβασμα, στα βιβλία...Ήρθε πάλι η ώρα να στρωθούμε και να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα!Τέρμα τα ποτά , τα ξενύχτια, οι βόλτες , τα μπάνια, τα παιχνίδια....Ώρα για εξετάσεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Ώρα για εκλογές!!!!Χοχοχοχο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τελικά τι είναι αυτό που μετράει πιο πολύ, δεν ξέρω!Η διασκέδαση , ή η προσωπική πρόοδος του ατόμου!!!Αν είναι στο χέρι μου, τότε προτιμώ , έναν ομαλό κι αρμονικό συνδυασμό και των 2 , με μια ελαφριά κλίση προς τη διασκέδαση.....Αυτά προς το παρόν!...

Metallica Live in Athens

2007-07-04T23:07:00.000+03:00

Στο PL2 που βρίσκομαι σηκώνονται και οι τελευταίοι καθήμενοι. Όλοι κοιτάζουν τη σκηνή και κάνουν σχόλια. Όποτε οι δύο οθόνες που βρίσκονται εκατέρωθεν της σκηνής παίζουν κάτι από Metallica, ο κόσμος τραγουδάει και φωνάζει. Είναι ήδη ζεσταμένος. Γύρω μου παιδιά όλων των ηλικιών και «τύπων»: παραδοσιακοί χεβυμέταλλοι, thrashάδες, πιτσιρικάδες, κοπέλες και ροκοπατέρες, όλοι κοιτούν με ενδιαφέρον τη σκηνή. Ο χρόνος περνάει, ο ήλιος πέφτει, το "It's A Long Way To The Top" των AC/DC ακούγεται από τα μεγάφωνα, ακολουθούμενο από το "Ecstasy Of Gold", ενώ παράλληλα οι οθόνες παίζουν σκηνές από τον «Καλό, τον Κακό και τον Άσχημο». Η ώρα 21:15. Ότι θα επακολουθήσει ΔΕΝ περιγράφεται. Θα κάνω ό,τι μπορώ πάντως. Δείξτε κατανόηση.

Καπνοί καλύπτουν τη σκηνή και μέσα από το πανό του "Sick Of The Studio" βγαίνει η μπάντα. Οι περισσότεροι έχουν κοκαλώσει - δεν ξέρουν τι και αν πρέπει να φωνάξουν. Τα πρώτα στοιχήματα με το ποιο κομμάτι θα ανοίξουν πέφτουν, αλλά δεν κρατάνε για πολύ: "Creeping Death". Κόλαση. Βρίσκομαι στα 18 μέτρα από την σκηνή και, πέρα από τον γενικό πανζουρλισμό, δημιουργούνται γύρω μου 3 (!) mosh pit, στα οποία εκτός από τους συνήθεις υπόπτους, συμμετέχουν και άτομα υπεράνω πάσης υποψίας. Το riff του κομματιού ξεσηκώνει - ο κόσμος έχει έρθει ψημένος να περάσει όχι απλά πολύ καλά, αλλά καταπληκτικά και οι Metallica μοιάζουν πρόθυμοι να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι πέρασαν κιόλας 8 χρόνια από τη Ριζούπολη. Καλοκουρδισμένοι και σωστότατοι στο παίξιμό τους, αν και με κάποια προβλήματα στον ήχο που διορθώθηκαν μεν, αλλά έκαναν σε φάσεις και την επανεμφάνισή τους, θέλησαν να μας δείξουν ποιος είναι ο λόγος που συνεχίζουν να περιοδεύουν... ο λόγος που δε διαλύθηκαν τότε, λίγο πριν το "St. Anger".

"Gimme an M, gimme an E... gimme Fuel, gimme fire..." λέει ο Jaymz και οι φωνές όλων παίρνουν φωτιά. Η συναυλία έχει ξεκινήσει απογειωτικά και προβλέπεται ότι η αποψινή πτήση θα είναι μεγάλη. "Wherever I May Roam". Ο κόσμος τραβάει τα μαλλιά του από την ηδονή, ένα από τα πιο όμορφα riff που έχει γράψει το σχήμα ξεχύνεται στον ουρανό της Μαλακάσας και τα mosh pit ξαναεμφανίζονται. Πανικός και όλεθρος. Η κατάσταση ηρεμεί λίγο, αλλά ο Trujillo έχει άλλη άποψη: αρχίζει να παίζει ένα riff από τα έγκατα της γης, το οποίο έρχεται, χτυπά το έδαφος, το ανοίγει στα δύο και φτάνει μέχρι τη στρατόσφαιρα: "Take a look to the sky just before you die, it's the last time you will" ουρλιάζει ο Hetfield, με τα φώτα να παίζουν με τους στίχους και το κοινό και η νύχτα να γίνεται μέρα και τούμπαλιν. "For Whom The Bell Tolls" τελικά; Ίσως για όλο τον κόσμο που βρέθηκε εκεί εκείνο το βράδυ.

Ναι το ξέραμε, σας το είχαμε αποκαλύψει και λίγες ώρες πριν το live εδώ στο rocking.gr. Όταν όμως άκουσα την εισαγωγή του "...And Justice For All" λέω «αποκλείεται!». Και ας ήξερα ότι θα το παίξουν. Μυσταγωγία, μέρες '89. Η μπάντα είναι συμπαγής και αδιάρρηκτη σα γρανίτης, ενώ το παίξιμό της ακριβές μέχρι το τελευταίο εξηκοστό τέταρτο. Όλοι οι μουσικοί είναι σε μεγάλα κέφια. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι τρεις οργανοφόροι οργώνουν τη σκηνή πάνω - κάτω, αλλάζοντας διαρκώς θέσεις και μικρόφωνα. Από την άλλη, ο πιο υπερκινητικός drummer του κόσμου, και παράλληλα ένας από τους πιο βελτιωμένους μουσικούς των τελευταίων 20 χρόνων, σφραγίζει τα στόματα των επικριτών του, διανθίζοντας τα κομμάτια του, κομμάτια που είναι η ιστορία του σκληρού ήχου, με περισσότερα γεμίσματα, περάσματα και blastbeats, παίρνοντας στις πλάτες του τον ήχο των Metallica και αποδεικνύοντας ότι, παρόλες τις ενστάσεις που μπορεί να έχει κάποιος για την προσωπικότητά του, παραμένει ένας τεράστιος μουσικός. "The Memory Remains" και ο Hetfield ζητά από το κοινό να τραγουδήσει τα μέρη της μεγάλης «Μαριάνας» της rock μουσικής. Έκσταση. Το κοινό παραληρεί και τραγουδάει όλους τους στίχους, τα ρυθμικά μέρη, ακόμη και το solo (και μάλιστα καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς - τόσο πολύ μας είχαν λείψει). Η μπάντα είναι σε τρελά κέφια και θέλει να δείξει πως είναι ακόμα εδώ, ακόμη ζωντανή, ακόμη θανάσιμη.

Η βραδιά δεν ήταν μια "Master Of Puppets" βραδιά, αλλά όταν ακούς ζωντανά τα "Orion", “Master Of Puppets", "Disposable Heroes" (!), "Sanitarium" και "Battery", πως αλλιώς θα μπορούσες να τη χαρακτηρίσεις; Οι Metallica ήρθαν, θέλησαν να πάρουν τα κεφάλια όλων των επικριτών τους και το κατάφεραν στον απόλυτο βαθμό. Τι να γράψω εδώ; Όταν προλόγισε ο Hetfield το "Disposable Heroes", το DNA όλων αναδομήθηκε και ξανασυνδέθηκε στα εξ ων συνετέθη: χαμός, πανικός, όλεθρος. Mosh pit, ιδρώτας, τραγούδι. Έκσταση. Metallica. Στο "Orion" το πνεύμα του Cliff ήρθε και κάθισε κάπου εκεί, ανάμεσα στα δέντρα της Μαλακάσας, για να παρακολουθήσει τους Metallica να προσφέρουν μια στιγμή ανθολογίας για τα ελληνικά συναυλιακά δρώμενα, με τον Trujillo να απογειώνει τα μέρη του αδικοχαμένου μπασίστα και τη συζήτηση για την ανικανότητα του Newkid να αποδώσει το συγκεκριμένο κομμάτι ζωντανά να φουντώνει. "Welcome to where time stands still...": είμαι σίγουρος ότι ο Hetfield δε θα είχε υπόψη του τη Μαλακάσα όταν έγραφε αυτούς τους στίχους, αλλά πραγματικά στους ήχους του "Sanitarium" ο χρόνος πάγωσε. Ο κόσμος αποκαμωμένος από το ξύλο και το σπρώξιμο, σταμάτησε για λίγο και ήπιε γουλιά - γουλιά αυτόν τον metal ύμνο. Και μιας και μιλάμε για ύμνους... "Master Of Puppets" ολόκληρο και η ονείρωξη συνεχίζεται... "Battery": κανένας ζωντανός. Οι Metallica έχουν επιστρέψει με ένα setlist από την κόλαση και θέλουν να αποδείξουν ότι είναι η μεγαλύτερη και καλύτερη μπάντα αυτή τη στιγμή. Αμφιβάλλει κάνεις; Με την καταιγίδα του "Battery" το κανονικό set κλείνει πολύ όμορφα, αλλά όχι και η βραδιά... Ξέρουμε ότι ακόμα μας περιμένουν και άλλα πολλά.

Ας σταθώ κάπου εδώ να περιγράψω τους εμπλεκόμενους. Kirk Hammett: θυμωμένος, παθιασμένος και ολόσωστος, ο κιθαρίστας («αρνί του θεού») ήταν εκστασιασμένος. Έτρεξε τη σκηνή πάνω - κάτω, διάνθισε τα solo του και όταν οι κάμερες και τα κομμάτια στράφηκαν πάνω του, ο κόσμος τον χάζευε με θαυμασμό. Robert Trujillo: παιχταράς (στο solo του φάνηκε ότι «έχει» άνετα τον Newsted), ενθουσιώδης, πορωμένος (ειδικά στα "Orion", "For Whom The Bell Tolls”), αλλά πολύ αμερικανόφατσα και με ένα attitude / image εκτός κλίματος. Άσε που δεν τραγουδάει κιόλας. Ηχητικά έχει δέσει με τη μπάντα, αλλά ο Jason νομίζω ότι θα είναι πάντα πιο αγαπημένος. Lars Ulrich: επαγγελματίας 100%. Τον έβλεπες στα κοντινά του σκηνοθέτη να μετράει με κλειστά τα μάτια τα τέταρτα των ρυθμών του και καταλάβαινες ότι ζει και αναπνέει για τα live. Σηκώθηκε άπειρες φορές από τα drums του, έτρεξε μέχρι την άκρη της σκηνής για να πειράξει το κοινό και η απόδοσή του ήταν κάτι παραπάνω από καταπληκτική. Άξιος και γνήσιος. James Hetfield: δεν πρέπει να γράψω κάτι. Ο άνθρωπος ακόμα και καμένος από τις καταχρήσεις έχει μια παρουσία τόσο επιβλητική που σου παγώνει το αίμα. Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι έχει αλλάξει τη σκηνική του παρουσία, παίζοντας με τις κάμερες και τα φώτα τόσο επαγγελματικά, που δίνει άλλη αίσθηση στο live. Συναισθηματικός, απογειωτικός, εξωγήινος. Και εκείνος, αλλά και όλη η μπάντα, έδειξε να το καταδιασκεδάζει, καθώς τέτοιες αντιδράσεις από το κοινό δεν τις περίμεναν. Mosh pit, stage diving, μπουκάλια / νερά / παπούτσια στον αέρα. Το κοινό (πάνω από 25.000 μάλλον) έδειξε πόσο αγαπάει τους Metallica και πιστεύω πως αυτό θα τους ξαναφέρει γρήγορα πίσω. Το υποσχέθηκε άλλωστε και ο Lars. Χαρακτηριστικές ήταν οι φράσεις "I don't believe it" που έδειχνε να λέει ο James σε πολλά σημεία του live, ενδεικτικό του τι συνέβαινε. Το κοινό του PL2 (για τους πίσω δεν έχω γνώμη, αλλά είμαι σίγουρος πως ίδια πράγματα θα γίνονταν) σταμάτησε να χτυπιέται μόνο όταν δεν είχε άλλη φωνή και άλλη ενέργεια. Για μένα το πιο μανιασμένο κοινό που έχω δει σε συναυλία.

Η βραδιά συνεχίστηκε με τα "Sad But True", "Nothing Else Matters", "One" και "Enter Sandman" ως πρώτο encore και "Whiplash", "Seek N Destroy" ως δεύτερο, στα οποία οι παρευρισκόμενοι κατέθεσαν ό,τι φωνή και ενέργεια τους είχε απομείνει στο βωμό της μεγαλειότητας του ονόματος Metallica. Ιδιαίτερα στο "Nothing Else Matters" όλοι τραγουδούν μέχρι και τα γυρίσματα στη φωνή του Hetfield, οι αναπτήρες / κινητά παίρνουν φωτιά και τα πλάνα που μας δίνει ο σκηνοθέτης από τον κόσμο είναι εξωπραγματικά: κάθε ψυχή εκείνη τη στιγμή λάμπει και παρασέρνεται στους στίχους του πιο ευαίσθητου και αναγνωρίσιμου στο εκτός του metal κοινό κομματιού. Μνημειώδη σκηνικά, άρρητα συναισθήματα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω.

Η σκόνη επιπέδου «Καταιγίδα της Ερήμου», τα καπνογόνα και το σπρωξίδι έκαναν σε φάσεις την ατμόσφαιρα αποπνικτική, αλλά σε ένα τέτοιο live δε μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Οι Metallica άκρως επαγγελματίες, έδωσαν ένα live απάντηση σε όλους τους επικριτές τους, με ένα setlist απίστευτο, και έδειξαν σε όλους ότι είναι η μεγαλύτερη live μπάντα των καιρών μας, που όταν θέλει μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα. Τη διοργανώτρια αρχή λυπάμαι μόνο, μιας και μετά τις πυρκαγιές οι Metallica κατέστρεψαν οτιδήποτε είχε απομείνει στην περιοχή της Μαλακάσας. Όπως είπε και ένας φίλος, το έδαφος μετά το live ήταν οργωμένο. Ούτε ένα δείγμα γρασιδιού ή οποιασδήποτε άλλης ζωντανής μορφής χλωρίδας...

Ήλθαν, είδαν, ενίκησαν. Πήραν τις ψυχές μας και έφυγαν. Σε ένα διωμισάωρο (2,5 ώρες, ναι) live οι Metallica έψησαν τον κόσμο τους για τον επερχόμενο δίσκο και απέδειξαν ότι δεν είναι μεγάλοι. Είναι τεράστιοι. Όσοι φίλοι ήταν εκεί έζησαν μια εμπειρία ζωής, καθώς πήραν απαντήσεις για το τι είναι αυτή η μουσική και γιατί μας εκφράζει. Γιατί αξίζει να την ακούμε σε τελική ανάλυση. Γιατί; Για βραδιές σαν κι αυτή - μια από τις καλύτερες της ζωής μου (και φαντάζομαι και πολλών φίλων), στο καλύτερο Rockwave όλων των εποχών, με μια μεγαλειώδη μπάντα. Σας ευχαριστούμε. Τους ευχαριστούμε.

Setlist:

Creeping Death
Fuel
Wherever I May Roam
For Whom the Bell Tolls
Welcome Home (Sanitarium)
...And Justice For All
The Memory Remains
Disposable Heroes
Orion
Fade To Black
Master Of Puppets
Battery
-------------------
Sad But True
Nothing Else Matters
One
Enter Sandman
-------------------
Whiplash
Seek And Destroy

Λουκιανός Κοροβέσης
Πηγή : www.rocking.gr

Ιστολόγιο ;;;

2007-06-22T14:40:00.000+03:00

Λόγω φόρτου εργασίας , (ξανά ;) ομολογώ πως είχα παραμελήσει εντελώς το "ιστολόγιο" μου!!!
Γιατί ;;;; Γιατί να μεταφράζουμε τα πάντα στα Ελληνικά δεν μπορώ να το καταλάβω!!!!!!!Γιατί "ιστολόγιο" και όχι απλώς blog?????Αρχικά το είδα και νόμιζα πως μπήκα σε λάθος σελίδα!Μετά το κατάλαβα πως ήταν απλά όλη μεταφρασμένη στα Ελληνικά!Συχνα παρατηρώ πως στη χώρα μας έχουμε μια μανία να οικοιοποιούμε τα πάντα!Λες και είναι όλα δικά μας!!Τώρα θα μου πείς , μήπως είσαι λιγάκι υπερβολικός?Ε , σαν παιδί και εγώ...Είμαι!Αλλάδηλαδή εσείς που είχατε αυτη την ιδέα , σκεφτήκατε με βάση τη λογική?ε?Να το καταλαβαίνουν καλύτερα όλοι!!!!Εγώ δεν συμφωνώ!Θέλω να βλέπω login , sighn , new post, κτλ...
Είμαι κομπλεξικός?Όχι!!!Έτσι είναι παγκοσμίως αποδεκτά!!!Εδώ γιατί να διαχωριστούμε??Για να ξεχωρίζουμε!!!!Θα μου πείς πάλι, δεν γνωρίζουν όλοι αγγλικά!!!!!Δε χρειάζόταν να φνωρίζουν...Πίστευα πώς όλοι καταλάβαιναν...Και στην τελική τα ποστ μου , ήταν Ελληνικα!!!!!!Αν μου τη βαρέσει, θα ποστάρω στα Κινέζικα από δω και εμπρός!!!!!!!!!!!!

Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή

2007-06-07T12:18:00.000+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό στο ευτυχισμένο βασίλειο του FERANEKTOUFERNO, ευτυχισμένος ζούσε ο βασιλιάς DALARAS με την μικρή του κόρη KALOMOIRA, έχοντας ήδη ξεπεράσει τον τραγικό 8άνατο της μητέρας της JOAN D’ARK, η οποία πνίγηκε από ένα αμύγδαλο, ένα ηλιόλουστο απόγευμα Αυγούστου και ημέρα τρίτη.
Ο πατήρ βασιλιάς, ένας νταβραντισμένος-προικισμένος-αράπακλας, κυβερνούσε με σύνεση και με γνώμονα την ευτυχία των πολιτών την χώρα του. Όμως δυστυχώς η κόρη του ήταν ποιο άσχημη κι από την Μαρία την Άσχημη. Ακόμα και από την Μάγδα την κόρη του περιπτερά. Παρόλα αυτά η ίδια του η διαστροφή τον ωθούσε να την βιάζει κάθε απόγευμα και να την κλειδώνει στο τελευταίο μπουντρούμι του κάστρου του, όπου η κόρη του έγραφε ποιήματα.
Την απόλυτη ηρεμία της ευτυχισμένης αυτής χώρας έμελλε να διαταράξει ο κακός, μοχθηρός, και υποχθόνιος και γλοιώδεις μάγος DAKIS. Με τα μοχθηρά του skills που περιείχαν φίλτρα, όπως “τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι”, είχε την ικανότητα να ελέγχει τον φυσικό κόσμο και να εξουσιάζει τους Δαίμονες. Μια μέρα με πανσέληνο, έστρεψε το βλέμμα του στο παραθύρι της κακάσχημης πριγκίπισσας KALOMOIRAS και αμέσως συνειδητοποίησε ότι κάτι σκίρτησε μέσα του. Και δεν ήταν εντερική διαταραχή, από το γύρο του Γιατρού της Πείνας.
Έπρεπε να την κάνει δική του! Αλλά ο πατέρας της δεν την πάντρευε με τον οποιοδήποτε. Έψαχνε γαμπρό που να έχει αμάξι, αντικείμενο άγνωστο για την εποχή, οπότε … BUG! Ως φυσικό ακόλουθο ο μάγος αρχίζει τις γελοίες τακτικές. Λουλούδια με ραβασάκια, ποιήματα, σοκολατάκια και τέτοια. Θορυβημένος ο πατέρας ανεβαίνει στο δωμάτιο της κόρης.

- Τι μαλακίες είναι *μπιπ* (αυτά) μωρή καριόλα; Δεν είπαμε ότι σε έχω για την πάρτη μου;
- Πατέρα ο νιος είναι λεβέντης.
- Πού τον είδες τον λεβέντη, αυτός είναι 2.50 μέτρα με τα χέρια στην ανάταση. Όμορφος και πετυχημένος. Όχι σαν εσένα, “ένα τέρας που ξέρασε η φύση”.
- Εγώ πατέρα θα τον *μπιπ* (παντρευτώ)!
- Και εγώ θα σε γαμήσω!

Οπότε της πετάει 3 μπαγιάτικα και την κλειδώνει στο μπουντρούμι.
Τα κροκοδείλια δάκρυα της πριγκίπισσας αντιλαμβάνεται ο μάγος, μέσο ενός δεινόσαυρου REX που τυχαία βρισκόταν μέσα στο μπουντρούμι. Αντιλαμβανόμενος τον έρωτα της πριγκίπισσας, ξέρω ‘γω, είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το Άγιο Είναι!
Ξημερώνει ο Θεός (χιχιχιχιχι) τη μέρα και μετά από ένα πρωινό με αντζούγιες, μπέικον,και γεμιστά κολοκυθάκια, ο μάγος παίρνει την απόφαση: “Δε γαμιέται θα πάω να την *μπιπ* (ζητήσω) από τον πατέρα της!”.
Μαζί με τους πιστούς ακόλουθούς του, το γκόλουμ HARITODIPLOMENOS, το δαίμονα της φωτιάς TOURNA, ένα ψάρι που το λέγαν GOUANDA και 5 δαίμονες, αρχίζει το ταξίδι από τη χώρα του PADA, μπορεί και STILO, στη χώρα FERANEKTOUFERNO. Μέσα απο κακουχίες, κατάφεραν να φτάσουν όλοι σώοι… (οι φρουροί του άρχοντα ήταν GTP).
Χτυπά το κουδούνι. Απαντά ο γέρος της θάλασσας.

- Παρακαλώ;
- Τον κύριο DALARAS.
- Δεν έχουμε DALARAS εδώ.
- Μα πώς; αφού είναι βασιλιάς.
- Εεεεε … ΌΧΙ …
- Μα πώς, αφού …
- Δεν υπάρχει DALARAS εδώ!

Και του κλείνει την πόρτα.
Αφού κατάλαβαν την παπαριά τους, το κόβουν να γυρίσουν. Πολύ σύντομα βλέπουν την εξής ταμπέλα:
FERANEKTOUFERNO - 208.3km Βορειοδυτικά της Λάρισας.
Εν τέλει το βρήκαν! Χτυπάνε το κουδούνι. Με τα πολλά και τα λίγα βρίσκουν τον βασιλιά. Του προσφέρουν τα δώρα (Σμύρνα, Λιβάνι και ακανέδες Σερρών) και μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό!

- Θέλω την κόρη σου!
- Προίκα;
- Ένα σκουπάκι Dellonghi
- Όχι!
- Άντε και μια φριτέζα κ’ ένα πλυντήριο;
- Τι μάρκα;
- Bluesky
- ΕΕΕΕ …. ΟΧΙ!!
- ΕΕΕΕΕΕ ….. ΠΟΛΕΜΟΣ!!!

Μετά από 2 χρόνια προετοιμασίας, και με στρατό από μπορεί 40,000 ή 50,000 μη πω και 100,000 (P)orcs, ο μάγος είναι έτοιμος!
Η μάχη αρχίζει … (συνέχεια στη σελ. 305)

…

Μετά από 300 σελ. μάχης, έχοντας χυθεί 7,000,000 λίτρα αίματος μη σου πω, το ματς ήρθε Χ. (Πάλι κουβά!). Μετά από έντονο μπινελίκι και χώσιμο, καταλαβαίνουν και οι 2 πως η κόρη έκανε φτερά! Έφαγαν όλα τα σάντουιτς του κόσμου αλλά δεν την βρήκαν πουθενά! Αμέσως ο πατέρας τηλέφωνο την Νικολούλη. Μετά από 2 σεζόν ψαξίματος το θρίλερ της FERANEKTOUFERNO δεν λέει να τελειώσει. Ο πατέρας ζητά τα ρέστα, η επιστήμη σηκώνει τα πόδια ψηλά και η Αγγελική αυτοκτονεί…
Είχαν πέσει και οι 2 σε βαριά κατάθλιψη προσπαθώντας να επιβιώσουν με όποιον τρόπο μπορούνε (Μπύρες, ουίσκια, πουτάνες, Πλούταρχο και δε συμμαζεύετε). Βιώνοντας την έσχατη απογοήτευση ο πατέρας βάζει μπροστά τα μεγάλα μέσα. Κανονίζει να βγει στην εκπομπή του Μικρούτσικου. (όχι στο DREAMSHOW ρε βλάκα - στην άλλη την “πώς τη λένε” -). Μετά από 3 επεισόδια και τηλέφωνο ακροατή που ισχυριζόταν ότι είχε δει την πριγκίπισσα στον ύπνο του, πείθονται τελικά πώς συνέβη το μοιραίο. Η πριγκίπισσα είχε σαπίσει στο δωμάτιό της, έχοντας πεθάνει από βέλος που πήγαινε για τον πατέρα της, όπως δραματικά περιγράφετε στη σελ. 252 της μάχης.
Ο πατέρας DALARAS κατηγορεί τον DAKIS και τούμπαλιν, καθώς και ένα τραγούδι που του είχε κλέψει το 1940 με τίτλο “Φεγγαράκι μου λαμπρό”. Και τότε πετάγεται η ιδέα. “Ας λύσουμε τις διαφορές μας αντρίκεια”.
Και πράγματι τις έλυσαν, όταν κοιτάχτηκαν στα μάτια, άφησαν να εκφραστεί ο πόθος που έκρυβαν τόσα χρόνια ο ένας για τον άλλο και φοβόταν να τον βγάλουν προς τα έξω. Χέρι, χέρι και έπειτα από ένα σύντομο ταξίδι στο AMSTELDAM, όπου και παντρεύτηκαν, ζήσανε αυτοί καλά και εμείς μία από τα ίδια δε γαμιέται. Παραμύθι είναι … Πώς να μας αγγίξει;;;

By Korakas & Karvouniaris

Credits to Lensman who managed to print it from paper (in which was written with my letters) to the screen!

Χειραγώγηση...

2007-06-05T22:56:00.001+03:00

Πραγματικά περίμενα αυτή τη στιγμή πως και πώς...Μέσα από την πίεση της καθημερινότητας και το τρέξιμο που μου επιβάλλει η σχολή κατάφερα να βρώ λίγο χρόνο να ξαναγράψω στο blog μου...

Κάπου λοιπόν ενώ περιπλανιόμουνα, πήρε το μάτι μου μια "εκστρατεία" η οποία είχε ώς θέμα τη χειραγώγηση της σημερινής νεολαίας...Μέσα μου σκέφτηκα, "ωραίο το ζήτημα που θέτουν, για να δούμε παραπάνω πληροφορίες".Οι προσωπική μου άποψη στο θέμα είναι ότι τη σημερινή νεολαία προσπαθούν και θέλουν να την κρατήσουν σε μία νιρβάνα.Θέλουν οι σημερινοί νέοι και νέες να ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο , εκτός από τα θέματα που τους αφορούν!Το φαινόμενο αυτό οξύνθηκε ιδιαίτερα κατά την περίοδο που το ζήτημα της παιδείας ήταν στο προσκήνιο, όπου και προσπαθούσαν να καταστείλουν το κίνημα χρησιμοποιώντας, εκτός από γκλομπ, κουκούλες και χημικά, τον εκφοβισμό της απολιτικοποιημένης , αδιάφορης και ουδέτερης ίσως πλευράς των φοιτητών, μέσω του χαμού των εξαμήνων ή των εξεταστικών.

Αλλά όπως η ιστορία έδειξε, το κίνημα δεν έκανε πίσω!Δε χειραγωγήθηκε!

Κάτι ανάλογο περίμενα να δω και στην παραπάνω εκστρατεία.Τη χειραγώγηση της νεολαίας, μέσω του σχολείου , του εκφοβισμού, των ΜΜΕ.Γιατί για μένα αυτοί είναι οι κύριοι αίτιοι της χειραγώγησης!Από την πλευρά τους όπως φαίνεται , εκείνοι διάλεξαν να αναφερθούνε πιο πολύ και πιο αισθητά , στο ζήτημα των video games.Εντάξει συμφωνώ πως η σημερινή νεολαία λιώνει με τις ώρες στα Internet Cafe το χω δει με τα μάτια μου , αφού κατά περιόδους τα επισκέπτομαι αρκετα συχνά, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πλήρως πως αυτό μπορεί να τους απαγορέψει, να δημιουργήσουν , δική τους άποψη, κρίση και λογική......

Προσωπικά δεν με εμπόδισε καθόλου.Ίσως γιατί οι βάσεις είχαν τεθεί πολύ νωρίτερα.Γιατί για μένα τα παιχνίδια είναι ένα είδος ευχάριστης ψυχαγωγίας και πολλές φορές είναι και πιο ευχάριστα απ ' το να λιώνεις μπροστα στο pc κάνοντας "λειτουργικά".Πιστεύω πως ο κίνδυνος χειραγώγησης από τέτοιου είδους αίτια , προκυπτει μόνο, αν και
μόνο αν, αυτό γίνει τρόπος ζωής του νεόυ.

Αν δηλαδή η νεολαία καταφέρει και αποκλείσει , πράγμα σχεδόν ακατόρθωτο όλες τις άλλες της δραστηριότητες και αφοσιωθεί με τις ώρες εκεί!Πιστεύω πως οι νέοι έχουν αρκετή κρίση και λογική , να κρίνουν πότε τους χειραγωγούν και πότε τους εκμεταλλεύονται.Πιστεύω ακόμη πως όταν χρειαστεί, παράδειγμα ο χειμώνς που μας πέρασε, οι νέοι είναι εκεί για να αποδείξουν την αξία τους, υπερασπιζόμενοι πάντα το συμφερον τους!Ένα συμφέρον που μπορούνε να το κρίνουνε μόνοι τους!Που δεν τους το υποβάλλουν πολιτικά γραφεία, υπομνήματα,ούτε μανιφέστα!Το δικό τους κοινό συμφέρον!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Στην τελική, τα παιχνίδια αυτά με κάνουν πιο χαρούμενο άνθρωπο.Και δε με αποσπούν καθόλου από τους στόχους και τα θέλω μου.Γιατί όλοι σ αυτή τη ζωή, χρειαζόμαστε κάποιες στιγμές χαλάρωσης!

Επίκριση και κριτική...

2007-06-01T21:00:00.000+03:00

Πόσο δήθεν είναι άραγε η κοινωνία ;;;Πόσοι στηρίζουν πραγματικά , με το λόγο και τη ζωή τους , αυτα που πιστεύουν ;;;Πόσοι είναι έτοιμοι ανα πάσα στιγμή να υπερασπιστούν τα ιδανικά τους ;;;

Η άποψη μου περί του θέματος είναι πως Ναι, υπάρχουν τέτοια άτομα...Και είναι αρκετά............
Δεν είναι όμως η πλειοψηφία του κόσμου!Από την πολιτική μέχρι το γήπεδο, ελάχιστες είναι οι φορές που κατάφερα πραγματικά να δώ πράξεις να γίνονται για κάποιο σκοπό, παρά μόνο για τα μάτια του κόσμου...Πολλά γίνονται για τα μάτια του κόσμου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ακόμα και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων...Είναι απρόσωπες και συχνα ψεύτικες...................

Στις μέρες μας πλέον έχει χαθεί το συναίσθημα...Όλα γίνονται μηχανικά και βιολογικά............
Όλοι ασχολούνται με το τί θα φορέσουν το βράδυ, τι έγινε στο αποψινό επεισόδιο του "Έρωτα", ποιόν θα στείλουμε του του χρόνου στη Euroβίζιον, τι κάνει ο γείτονας μας όταν εμείς δεν τον βλέπουμε, ποιός τα χει με ποιόν και άλλα τέτοια ανούσια θέματα.....................
Είναι φορές που άθελα μου συμμετέχω και εγώ σε τέτοιες διαδικασίες...Με τραβά η μάζα μέσα της...Γιατί είναι δύσκολο να ξεφύγεις απ το πλήθος...Θέλει θάρρος και μαγκιά...

Γιατί πάντα το Privilege θα είναι πάντα μεγαλύτερο απ το "πορτραίτο" , γιατί τα σφηνάκια πάντα θα κερδίζουν τις εκλογές, γιατί η επανάσταση θα φαίνεται πάντα ως κάτι το ακραίο στα ματιά του κόσμου, απο τα εκάστοτε μέσα...

Ευτυχώς γύρω μας , υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν ν' αλλάξουν τον κόσμο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Δυστυχώς όμως δεν τα καταφέρνουν και πολύ...Ίσως δεν έχουν τα κατάλληλα μέσα, την κατάλληλη δύναμη, τους κατάλληλους τρόπους....

Παρ ' όλα αυτά το ταξίδι αυτό είναι μια υπέροχη διαδρομή και αξίζει τον κόπο να το δοκιμάσει κανείς....Και εγώ αυτό θα προσπαθώ απο δω και έπειτα!!!!

"Νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος, έχω χαθεί σαν το παιδί σ ΄ένα τεράστιο λούνα παρκ κ ακούω μόνο την καρδιά μου να χτυπάει...Χτυπάει μια χτυπάει δυό και συνεχίζει μπροστά!!!!!"

Το άλλαξα λίγο να ταιριάζει καλύτερα μ ' εμένα...

Για την Αμαλία

2007-06-01T13:44:00.001+03:00

Να και η αφορμή , που ανακάλυψα σήμερα μέσα από ένα φόρουμ , που μ ' έκανε να φτιάξω το blog μου...

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

My First Post

2007-06-01T13:28:00.000+03:00

Από καιρό τώρα ήθελα να δημιουργήσω και εγώ ένα blog , δεν ξέρω ακριβώς γιατί, μάλλον ήτανε κάτι σαν μια προσωπική ανάγκη,στο οποιό θα αποτυπώνω τις καθημερινές μου σκέψεις και τους προβληματισμούς...

Ελπίζω το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας, να βγεί όπως θα μου άρεσε και να το συνεχίσω αρκετά....

Με εκτίμηση,
Xeno$